Za matkę chcieliśmy rozłożystą brzozę,
surowym ojcem okazał się nieobliczalny wiatr.
My - szeleszczące liście, opadaliśmy z ich błogosławieństwem
w imię ratunku dla wyludnionych metropolii.

Nastąpił upadek, złamały się mosty.
W domach gniły trupy szczurów i tylko jedna kobieta,
obdarzona porywającą intuicją, wybiegła nam naprzeciw.
Znaleźliśmy w niej żywe słowa, których nikt nie odczytał
z ust proroka, przeklętego po święcie bytu,
ostatnim w multimedialnej epoce.

Uwierzyła w jego piękną twarz.
Nie tego samozwańca samobójcy, dyndającego
pod ogołoconą koroną niczym wahadło wiecznej sekundy.
Chaos jej włosów - w nich moc naszych włókien.