wiesz? lubię wracać w deszczu. z kościoła, sklepów -
właściwie wszystko jedno. jak po sznurku układa się
linia kroków przecinana bijącymi na alarm kroplami.

wtedy znowu jesteśmy razem. ja i czynnik reaktywny
rozumiemy się doskonale: maskuję objawy somatyczne
mokrą twarzą. tak łatwo wyobrazić sobie tamte pocałunki:
zapach rozpulchnionej ziemi, woda w butach. a w głowie szum

przypomina żeby zwolnić. kurczowo wczepić się w barierkę.
iść dalej.
poczuć, że się moknie.