Brzeg lasu, gdzie słońce zmaga się z cieniem,
I gdzie duch ciszy bezszelestnie drzemie,
Tu ciemną nocą pomiędzy drzewami
Śnią sie sny moje wespół z koszmarami.

Nie wiem, czy jeszcze komuś to się zdarza,
Że sen, ten sam sen , się ciągle powtarza

Śni mi się ciągle pagórek niewielki,
Krzyż na nim pochyły, brzozowy, biały
a pod nim pośród traw i sterty liści,
kamień oślizły, porośnięty mchami.
Ja klęczę nad tym kamieniem zgarbiony
I drżącą ręką, bijąc się z myślami,
Drapię w kamieniu koślawe kulfony

Nie płaczcie, że mnie już nie ma,
Cieszcie się, że byłem z Wami