Las, to myśli splątanie, a drzewa
modlitwy wzniosłe, strzeliste,
płynące od korzeni gdzieś z serca ziemi,
wznoszone prosto do nieba.
Nie martwią się czasu biegiem,
stoją jak wojsko równym szeregiem
a w ich zielonej koronie ognista kula płonie.

Nocą drzewa zmieniają się w wieże,
konary w skrzydła wiatraków,
wierzchołki w dzioby drapieżnych ptaków
zadarte w górę ku chmurom i patrzą
jak ponad nimi po jedwabistym szlaku
pędzą gwiazdy w srebrzystych rydwanach
zaprzęgniętych w znaki zodiaku.