powołane do życia w powietrzu
lekceważą grawitację
na górnej półce białego kruka

artykułują las
majony godową szatą wiosennego przesilenia

godząc sprzeczności
poprzez jedyne uniwersum jakim jest barwa biała
jako składowa sześciu barw dopełniających
niczym dobry zaczyn dnia z nocą

spłoszone odlatują chmurą
ciągnąc po ziemi ażurowe cienie
utkane z liter łacińskiego alfabetu
w epokowym dziele Jana Gutenberga

czesane w przelocie poranną korektą interpunkcyjnych znaków

oswajane psią michą napełnianą okruchami świata

zatracają z wolna daną im a priori boskim dekretem zdolność lotu

z czasem nawet wyobraźnię