w bezkresnej pustce mroku
martwej materii bryła
rozkręca się powoli
wokół osi wiruje

coraz bardziej gorąca
rotuje jeszcze szybciej
ciągle nienasycona
wszystko w ów tan porywa

gdy wreszcie dosyć miała
własną masą rozgrzana
trysnął z niej blask gorący
narodziło się słońce

to co jeszcze zostało
wokół gwiazdy wciąż krąży
wolno w globy się zmienia
zapanował porządek

na planecie z księżycem
z optymalną orbitą
przywiane z zimnych dali
rozgościło się życie