w gronie dostatecznie podłym
wzmacniam się claretem
życie wieczne nabiera barw
lecz mimo to blado widzę
wschód

droga jak droga
z kocich łbów

nie mam ambicji na klęczkach
błagać o zbawienie

a jednak

czyż to nie płytkie bać się
śmierci a jednocześnie
gestem nieznoszącym
sprzeciwu pokazać jej
drzwi

nie ma słów by opisać
jej rychłe przyjście
po to tylko by pełzać
na obrzeżach mojej dumy

bo to ona każe mi w chwili
największego głodu

pytać co jest w menu