mam srebrny kilofek i złoty młoteczek
omamiony dźwiękiem dochodzącym z wnętrza
stukam po barierze, poszukuję pęknięć
w szkliwie które chroni twoje piękne serce

mam łuk refleksyjny i skórzany kołczan
strzały precyzyjne i kliny burzące
ustawiam się, szyję wszystkimi w to miejsce
gdzie najmocniej brzmiało echo z tego serca

***

masz dzban i pochodnię
czasem mnie odwiedzasz
twarz oświetla płomień
dzban zostawiasz w sieni

mówisz tajemniczo niewiele
półszeptem
przynosisz wyzwanie którym
wiesz że jesteś

wychodzisz bez oznajmień
nie zostawiasz śladów
poszedłem raz za tobą
sam zostałem

mokry