drzewa kojarzą mi się z zębami
szczęka z aleją a oczy z super nowymi
odległych galaktych
i najbliższymi na granicy ręki

zakreślającej strefę poczucia bezpieczeństwa

kiedy tak zapadają się w sobie bezpowrotnie
jak czarne dziury pochłaniające
miłość radość z czasem nawet ból

i tylko szczerbatymi alejami w chłodne
grudniowe poranki snują się z kąta w kąt
jak szare mgły ciągle jeszcze ciepłego
pierwszego tchnienia