Kiedy się duch twój po pustkowiu błąka,
Gdyż nie chce widzieć tej posępnej twarzy,
Co blada niczym ta kuchenna mąka
Nawet obejrzeć się za nim nie waży,
Czujesz jak serce się w piersi zapada,
A w uszach dudni czyjaś dobra rada.
I wtedy widzisz spuchłymi oczyma,
Jak coś za gardło i za rękę trzyma,
Raz cię podnosząc i ciągnąc do góry,
A zaraz potem dusząc z całej siły.
Tak pragniesz, by cię te moce zabiły,
Lecz one ciągną raz już nie wiesz który.
Nie widzisz celu, ale one widzą,
One szukają tego ducha twego.
Ty go nie dojrzysz, lecz one dostrzegą;
Ty nimi gardzisz, lecz one nie szydzą.
One cię ciągną raz w górę raz w dół,
Żebyś mógł wiedzieć, że żyjesz - byś czuł!