nie wiem od czego zacząć zacznę
więc od środka dnia i ostrej jazdy
na sygnale czym to się skończy

chyba operacją na otwartym sercu

spękana biel sufitu na izbie przyjęć
zapładnia wyobraźnię dolewa
oliwy do smaku czas się nie liczy
już się przejadł pacjent zmarł

wracam ostatnim nocnym nad
ranem i nie trafiam w dziurkę od
klucza nawet po palcu zasypiam
na półpiętrze

dozorca o szóstej bez niczyjej winy
posprząta wszystko mrugając
okiem do zarannej z naprzeciwka
z rozpuszczonym i włosami

będzie dobrze