To zdjęcie wydrukowano na pierwszych stronach
w paletach kolorów i krzykach nagłówków
odezwały się głosy i padły jakieś słowa,
kwiaty smutku chętnie kwitły na znanych twarzach,
zadawano też pytania i padały odpowiedzi,
mądrzy ludzie zaklęci w kryształy
zapełnili czas pomiędzy proszkami do prania,
w zastanowieniu wyginając palce
próbowali wytłumaczyć świat innym ludziom

To zdjęcie pokazano we wszystkich wiadomościach
o równych godzinach, zgodnie z grafikami,
w cieniach i z dość smutną muzyką
pojawili się właściciele przypudrowanych masek,
obarczeni ciężarem opieki nad narodem
wykrzykiwali swoją nienawiść i pogardę
nad świeżo zaparzoną kawą oraz stołem,
pod którym ich nogi pociły się w pragnieniu
deptania łez i przerażonych spojrzeń

To zdjęcie zapomniano już po kilku dniach,
pojawiły się cienie wysadzanych kościołów,
lub co gorsze, galerii handlowych
i w pośpiechu złamano kilka paznokci,
czy też zjedzono je w strachu przed lękiem,
reszta stała się całkiem nieistotna;
jakaś wojna tak daleko od nas
jakiś chłopiec na plaży zbyt odległej na pamięć
jakieś morze pomiędzy życiem i śmiercią
i piasek, którego nazwy nikt nie zna