Krople potu lipcowej duchoty,
Hultajskiej duszy ciche chichoty,
Sączy się cicho senna piosenka,
Zmywa makijaż młoda panienka,
Wiśnie objadły szpacze watahy,
Poszły się zdrzemnąć ponocne strachy,
Dzwonu dźwięk budzi niedzielny ranek,
Straciło dziewczę swej cnoty wianek.
Ksiądz młody jakiś rozkojarzony,
Z trudem szykuje się do ambony,
Córka tak jakby chce coś powiedzieć,
Matka strudzona woli nie wiedzieć,
Szemrać zaczyna mieszkańców rzeka,
-Jutro wyjadę - córka przyrzeka.
Przyszły dwa listy gdzieś z końca świata,
Zmarło się matce, nie ma prałata,
Dzwonu dźwięk budzi w niedzielne ranki,
Nic nie zakłóca wiejskiej sielanki.