nagle przypomina
sobie siebie
ale nie chce tylko wspominać
wypominać potem sobie
że nie szukało
własnego drzewa myśli
wraca więc do
zapisanej w kosmosie epoki
z poprzednią czasoprzestrzenią
na podsumowanie
a tam znowu
pamiętliwe ono
które tu było
a potem czyli przedtem
to samo lecz uboższe
o nadchodzącą
niczym najazd hunów
przyszłość
a tak w ogóle
musiało być
jakoś tam nadrealnie
skoro zarzuca refleksję
na to zdarzenie
ale gdzie odpowiedź na
wrażenie wrażenia wrażenia?
może wcześniej tylko
brecha w nieskończoność
i w końcu zawracając
bezpamiętnie
dochodzi do swojej
nieobecnośći