Przyszła na mały osobisty cmentarz
Młoda dziewczyna w staruszkę zaklęta,
Pełła mogiłę, położyła wianek
Aż stanął w pąsach jej krzyż, jej kochanek.

-Miałem być martwy i zimny, i czysty,
Nirvany śniłem niebyt wiekuisty,
Aliści ciepło pomarszczonych dłoni
Odrętwę burzy i na życie goni.

Mało Ci było pomstowań i kłótni,
Że u zardzewiałej trzymasz mnie wrótni?
Daj ponieistnieć, rozemglić się w świecie,
Podrzuć mnie Bogu lub sprzedaj poecie.

Wszak umiem śpiewać radosne psalmy,
Sztuce hołdować gałązkami palmy!
-Zmarłego puścić nie chce po nim wdowa,
O krzyż z Chrystusem kłócić się gotowa.