więcej

aż się przeleje
krzyknie zapomnianym dialektem
zabrzmi jak echo odbite lustrem weneckim
zabierze wszystkie za i zostawi przeciw

wyżej

gdzie skumulowana para wodna
tłumi ludzki rechot
pozostawia tylko delikatny refren
nous sommes de soleil (*)

mocniej

jak się naciąga strunę
aby fraza brzmiała czysto
jak amsterdamski szlif
obracający węgiel w brylant

dalej

niż cokolwiek

a później ciszej

snuć opowieść
aż ostatnie słowo uleci z dymem



( * jesteśmy ze słońca )