rudość spływa złotym welonem na twoich plecach
tworzy słoneczne refleksy przeplatane plamą czerwieni

na razie łzy schowałaś do przepastnych kieszeni
by wylać żałobny znak w odpowiedniej chwili
odprowadzają cię spojrzenia mężczyzn którzy w skrytości
marzą o takim rudzielcu który przychodzi zamknąć oczy

z czasem pod rękę z wiatrem czynisz zawieruchę
wtedy sypniesz resztą kasztanów i żołędzi

ślady życia pracowicie nakryjesz tężejącym szronem
sama zastygając w objęciach tego do którego podążasz
a on zamieni wszystko w grudę spadającą ciężko
na trumnę jesieni

i już nie będziesz ruda lecz biała