Ziemia przestała się obracać,
już nie ma siły na wieczny balet.
Zmęczona łapie przeszłość
oczami roztropnych biegunów.

Teraz, skoro nie widzi,
pojmuje na nowo zapachy.
Kiedy przestaje czuć, ogień
marnotrawstwem podsyca.

Bo to jest młoda kobieta,
poetka ciemniejącego słońca,
ogród wabiący zapachem wiśni,
sen, co rozkwita w powiekach.

Bo ona kocha, wiedząc,
że nie ma prawa do tej miłości.
Księżyc wystawiła w gablocie,
by naród dojrzał, co stracone.