Szczypię chmury za puch biały
Zaczepiam je zalotnie
I błądzę wśród wspomnień.

Szczypię je za futerko
Uśmiecham się do ich zagadek
Próbując odnaleźć drogę, którą nam wyznaczają.

Kładę dłoń na ich białej głowie
I pytam wprost...
Czemu nie mówią nic o sobie?

Ta cisza wywołuje we mnie odrazę
Więc odchodzę i milknę - jak one,
które nie chcą być ze mną - razem!

Puch biały zmienia się w kłąb burzy
Jakby chciał odwrócić mą uwagę
Czarne zawisły chmury.
Nie będę pytać już o nic- następnym razem!