tych którym rany nie zagoiły się nigdy
a psy szarpały nogawki gryzły łydki

tych którzy w kłębkach nerwów
zniknęli przepadając za resztkami

może kochających bliźniego jak raczkujące dziecko
podnosili dmuchając chuchając na rozbite kolana

widzieli w oczach niebo nawet wtedy kiedy
urywało się ucho dzbana byli wodą na spieczone wargi

tych którzy patrzyli prosto w oczy lufom karabinów
armat słów z pianą na ustach
grzebali w śmietnikach zakamarkach śmierci tli się
jeszcze

kobieta odchodzi
kreśli znaki