zostawiamy wiele temu co się zdarzyć
powinno co jednak nigdy się nie zdarza
bo tylko naiwność potrafi tak marzyć
lecz czego nikomu nie umie przekazać

późno napełniamy swój kielich rozsądku
przychodzi się o tym po czasie dowiedzieć
a dotyczy wszystkich grzesznych bez wyjątku
tych tkwiących na końcu i tych co na przedzie

nadal nie umiemy oddychać powietrzem
dzielić się empatią ze wszystkimi wokół
brać ale i dawać światu co najlepsze
nie czekać bezczynnie na swój święty spokój

czas tracimy licząc na łaskę natury
że nas sama z siebie mądrością obdarzy
bądź na pozytywną zmianę koniunktury
przyznającą dostęp do boskich ołtarzy

czas refleksji przyjdzie w chwili odpowiedniej
lecz nie będzie w stanie już niczego zmienić
wystawi rachunek co ma przeciąć przetnie
obnażając niemoc wciąż żywych korzeni