wieczorem przy herbacie
babcia opowieść snuje
wiją plączą się wątki
miasta zdarzenia ludzie

gdy zrywa się nić zetlała
babcia kolejną wplata
osnowa ciągle ta sama
z płomieni i żelaza

chociaż za każdym razem
inny gobelin powstaje
zawsze jest na nim waliza
przez noc w małej rączce dźwigana

grzmot butów płacz młodszej siostry
pociąg co huczał jak krosno
i czarne nożyce atropos
na krwawym niebie

i dobry niemiec (hans? helmut?)
co potem paczki przysyłał
i rynek na którym oni
tu babcia nitkę ucina
bo tego nie chce pamiętać

potem zasypia w fotelu
wnuki całują ją w czoło
opowieść pajęczyną
po kątach się rozwiewa

jutro usłyszą podobne
w wiadomościach