Tak mało nas zostało przyjaciele,
czas dzwonić niczym kolędnicy,
przekornie w stosunku do tego krzyża
i patrzącego zeń człowieka
proroka piewcy terapeuty.

Czas już wejść w ten dzień
być nanizanym na łańcuch jak koralik
cicho podejść do kołyski, lecz nie śpiewać
tylko szepnąć w ucho.

Między nami nie narodzi się zbawiciel,
jednak teraz próżno szukać dobroci
w czerstwym chlebie i w kwaśnym winie.
Chodźcie przyjaciele, bo księżyc
zawieszono, i dania już wystygły,
i pora już spóźniona.


23.12.07