Bóg zamyka się przed nami

W pokoiku na poddaszu

Karty rozkłada na stole

I długo wpatruje się

W pasjans świata

Czasem wygląda nawet

Jakby drzemał

A on patrzy

I patrzy cierpliwie

Powstrzymując się

Resztkami sił

Żeby tego wszystkiego

Tak nagle nie skończyć