Ci co sonety piszą, a jest ich niewielu,
Bo słowo się opiera, kryguje i wzbrania,
By się w rymy ubrawszy wdzięczyć do czytania,
Gdy się już zdecydują śmiało prą do celu

Żeby nikt nie powiedział żem przed piórem stchórzył
I, że mnie do trzynastu liczenie przerasta,
Wziąłem i napisałem i koniec i basta,
A jak już napisałem to nie będę burzył

Lecz teraz się dopiero zaczynają schody,
Jak kolejność spamiętać by się nie pogubić,
Już początku żałuję bo koniec niepewny,

Z nie lada przeciwnikiem stanąłem w zawody,
Gdy mu się przyjrzeć, jednak można go polubić,
Jest nawet sympatyczny i lekki i zwiewny.