Kiedy wody odeszły

Dobyto nas oboje

Z gliniastego dna

I rozdzielono

W czas ulepiania



Moja siostra

Cegła

Poszła w ogień

Zamiast mnie

I stanęła

Po przeciwnej stronie

Odwracając się

Tyłem do śmierci



Jej cząstkę

Wielkości ziarna fasoli

Która się z niej wykruszyła

Jak mleczny ząb

Przechowuję w ukryciu

Czując się bezpieczny



Spoczywa u mnie

W pokoju

Na kawałku gazy

Opinającej

Wypełniony wodą

Słój



Podglądam ją

Jak kąpiącą się w wannie



Gdy występuje z brzegów

Dostrzegam na jej ciele

Rysę

Wąską

Jak przymrużone oko

Która teraz

Z wolna się przede mną

Otwiera

Zaokrągla jak źrenica

Ukazując rzuconą na samo dno

Białą kostkę

Która jest ruchoma

I z której wyraźnie

Wydziela się światło

Poprzez malutkie paznokcie

okien