Przez mgłę widzę więcej niż w jasne popołudnie.
Samotna podróż dokucza jak afrykańskie słońce.
Słowa wypowiedziane w pośpiechu gryzą jak ciasne

ubranie. Małe fragmenty istnień i wyliczone pigułki
szczęścia, eksperymenty przy zgaszonym świetle.

Nie lękaj się samotności. Bój się pracy w
laboratorium moralno- erotycznym. Dotykaj świat
przez białe rękawiczki, nie skaleczysz się. Wszystkie

operacje na otwartych ranach są zbędne. Krew- doskonała
mieszanka wody i życia zastyga w ustach wieczorem,

gdy krople deszczu uderzają o szybę a ręce pachną
kremem waniliowym. Na balkonie mieszkają mrówki.
Czarnymi kropkami zaznaczają swoje terytorium.

Znalazły dom.