światło latarń przygaszone,
cień odbija się od ściany,
błogosławię mu na drogę
-żegnaj, bracie ukochany

chwast przydrożny kołysany
drwiącym śpiewem brzozy wzniosłej
przykładałem go do rany
żeby było lepiej, prościej

lata trwałem-oniemiały,
jak widziałem tak wierzyłem,
było moim światem całym
to za domem to niczyje

prawda łzami cerowana
teraz trafia w samo sedno,
gęsta kropla rozmazana
już mi nie jest wszystko jedno

spijam sok, ten co pod korą
daje moc i siłę łyka
idę naprzód z silną wolą
chociaż jestem ze śmietnika.