Tyś człekiem zachodu, Tyś sobą zapełniony
zalejesz, wgryziesz się w Wasze artefakty,
czas ucieka czacha tyka, kości, gruchoty
słowa - mrok, iluzja jasności - zagoniony

Idę szukając światła wiarą przepełniony
Idę bez boga na jego skarby klejnoty
Idę zachód mnie boli bieda i salony
hasła, symbole, kłamstwa, grubasy, głupoty!

O Pani co tak pięknie mówisz z pełną trwogą
o poetach niewiary zrodzonych złością
lecz to Ty szczekniesz martwa obrócisz się kością

Piękno umrze, brzydota ostanie potęgą
to zabawne jak czasy szybują skruszone
posypane popiołem, umrą wypełnione.