mieszkam za miastem
nie posiadam klamki okna i wiary
improwizuję
to trudna melodia - znam ją na pamięć

spojrzenia ograniczam do wizji
lokalnie występujących nocą
dniem przynoszących ślepotę

wybaczam światu zawroty głowy
kolizje w czasie mrowienie w kończynach
i wbite w środek czoła trzecie oko
którego jestem doświadczalnym polem widzenia

nie potrafię wybaczyć lekarzom
mówiącym o dwóch biegunach i statystykach
są przynajmniej na tyle wiarygodne
na ile czynnik ludzki ma wpływ na swe życie


/za chwilę odpowiem na wszystkie pytania
nim antydepresyjnie podadzą leki
nim się zaczną obwiniać
nim każą przyszłość przewidzieć
albo gorzej - coś przeczuć