Ten wiatr, ten głos co górą gna, ten wiatr, ten głos me imię zna. Jest dziki jak rzeka co pędzi bez tchu, teraz wiem, że swe miejsce mam tu. Gdzie noł żełgniastoba, gdzie błękit po kres leży prawdziwy raj, który mym domem jest. Światło się rzuca jak co trawy gdzieś bajkowy wzburza, to właśnie cały świat wokół mnie. To wszystko czego chcę, co pragnę mieć, mam już, przy bliskich nie znam lęku, nie poddam się mu. I to jedno jest pewne gdziekolwiek bym był zawsze tu będę wracał, wracał znów sił.