Jesteście, choć inaczej. Już trudniej uchwycić
Przejawy poruszenia i znaki przestrogi.
Kojarzą was z wiecznością. Choć przecież na krótko
Różnimy się widokiem, nim zejdą się drogi

Te, które mogli zmyślić. Wiodące rubieżą
Pomiędzy doświadczonym a dopowiedzianym
Jak gdyby nieobecność śladów na papierze
Dawała rozeznanie, co na nim zatarto.

Już bardziej od nas ziemski (wybacz krotochwilę)
I bardziej niedosiężny, za uchylonym progiem
Żyjący w tamtym miejscu, zwiastujesz przeprawę
Z istnienia do istnienia. Nie może zbyt srogi

Być proces. Czyli przejście i wzrok trybunału
Ani nadto życzliwy. Tak kluczy zaduma
Nad chwilą gdy się zacznie przenikać pomału
W bezkresy obecności. W bezmiary milczenia.

I tylko dwutakt myśli pobrzmiewa złowrogo:
Tam znajdzie się każdy. Tam nie ma nikogo.

31 marca 2009