Tak z tropu zbity
Szukasz drogi do szczęścia
Czy próżny twój wysiłek?...

Świat - Dom, okrutny jest
Wysokie ma progi
Twoją myśl i duszę wepchnąwszy
W pesymizmu zaułek
Wciąż kpi z ciebie
Gdy z podniesionym czołem
Próbujesz kolejny próg domu pokonać
I znowu
Ktoś rzuca przeszkodę
Aby głaz osiągnięć twych
W przepaść mroków stoczyć

Nie wierzysz już w nic
Na tym ludzkim świecie
Prawo, uczciwość, honor
Terminy te nic tu nie znaczą
Straszni mieszkańcy okrutnego domu
Moralności granicę przekroczywszy daleko
Na nic nie zważają
Nic z siebie nie dając
Innym dać nie pozwalają

Nie pragniesz nic z tego świata
choć pejzaż twych marzeń
Drze i pali
W piecu swej zazdrości
Choć zmaga się z tobą
Chcąc zetrzeć w proch
Ostatnie myśli twych tchnienie
Stajesz do walki
Chcesz uciec z tego domu

-Uciec - ale dokąd?
Kto ci pomoże mieszkańcu ludzkiego świata?
-Bóg - siła, nadzieja
W jednej chwili
Fundament domu ruszyć może
Roztropny Mu zaufa
Opuści miejsce niebezpieczne!

I runie dom okrutny!
-Straszni mieszkańcy?
-Pójdą w zapomnienie!