Krótkoskrzydłe anioły spadły z piedestałów,
jękiem przywitała je ziemia ubrana w kir
jesiennych fabryk i przerdzewiałych żurawi,
w pośpiech tych którzy mają sprawy,
w leniwy spokój czekających w kolejkach
do przedniebia i przedpiekla.

Przydymiony świat, przekoloryzowany
we wszystkich odcieniach szarości
(od zieleni i żółci począwszy,
skończywszy na czerwieniach),
upadłych wcisnął w pudełka osiedli
na peryferiach.

Dowody tożsamości i kwestionariusze,
parę wizyt w urzędach, wytarte płaszcze
szczelnie otulające skrzydła, wymazały
obrazy raju, nadały sens słowom takim jak:
chleb i wódka.

Obojętny na te oznaki nadchodzącej zimy,
łowiłem w kałużach zatopione okręty
dzieciństwa.