Krwi!
Krwi, nie łez mi dajcie,
Poznajcie twarz martwą co wciąż tętni życiem
Odbiciem szelestów, odmową milczenia,
Co świat wokół zmienia prostą kroplą losu,
Lotosu korzeniem, co spowity cieniem,
Wciąż bielą rozświetla mrok ciernistych krzewów.

Nie wybaczeniem, lecz krwią mnie ocućcie,
Porzućcie wyrodne obietnice raju,
Poznają raj ci tylko, którym już za życia
Drogę wskazywała krwią znacząc tętnica
Córki Ateny, Zeusa synowie, niech powie
Kto wciąż jeszcze mówi świadomie.
W jakim kolorze blask chwał wam się nurzał,
Wciąż ta sama czerwień, nie ta sama róża.

Nie dajcie mi marzyć, marzenia pustym jedynie cokołem,
Nie dajcie mi wierzyć, na każdą wiarę krzyż jakiś przypada,
Niech spada z gwiazd najbielsza, Niech sypią się bramy,
Przegrany, kto w życia tunelu w górę wciąż spogląda,
Przymknąwszy źrenice
Zanika, nim stal nienawiści rozedrze przyłbicę.

Mnie o krew tylko chodzi, niech kto chce się rodzi,
Niech młodzi brną w starość szablonowych czynów,
Niech zrodzi ich matka niesiona w kawałkach,
Po walkach z raną w sercu, nazbyt czarną, wielką,
By dostrzegł ją Rembrandt, zrozumiał Matejko.
Niech kto chce się rodzi, nim drogę zagrodzi,
Wieszcz łzą wieść niosący, nie wieszcząc powodzi.

Jeno krew mi bliska, niech spod pyska błyska,
Niech ,,wstań" mantrą nie obwieszcza, pijana wróżbitka,
Zapomniawszy jakimż żyła rytuałem,
Nim fetoru ekstaza, pustym wstrząśnie ciałem,
Wystrzałem ją wylecz, mieczem tnij bariery,
Jeno krwi dziś pragnę, krwi chcę, do cholery!

Kły w mej szyi zatop, nim czas twój zrozumiem,
Nie umiem cię pojąć, kochać cię nie umiem,
Rozumiem powoli, choć powolność boli,
W twej krwi się zatopić, nikt już nie pozwoli,
Odpływam, Przepraszam, krew wiecznie zielona,
Pustota, Idiotyzm, Czara bóstw skażona.
Nim skona ostatni z upadłych proroków,
Który również kiedyś powstanie po zmroku,
Obłoków odnalazłszy utracone dusze,
Bratnie? Nie, nie szukam
Szukać już nie muszę