świt budzi odgłosy nieśmiało śpiew ptaków
rozgania mgłę przeciska się przez miasto
po rozwleczonych nitkach stukają kroki

mury mkną migają okna słońce na dachu
w cieniu chłód

pod oknem podlewane kwiaty kąpią się
w szumie wody za ogródkiem dzieci
gonią po trawie porozrzucane uśmiechy

płacz buja się w wózkach zaciśnięte ręce
ściskają rozdrażnienie które drobna rączka
czy prawie uśmiech w jednej chwili rozmyje

pod monopolem strzelają guziki
roziskrzone oczy już nic nie widzą
uciekają odwrócone głowy kruki szarpią
ślepego psa ciągną na sznurku do miski

rusztowania rozstawiane - nowy tynk
tuszuje fiolet namazany na ścianach
skryte pod okularami spojrzenia uciekają

czemu ten dzień tak szybko ucieka w noc
nim stanę po środku pędzę jak wszyscy
przed siebie do końca macham jak rozbitek
na bezludnej wyspie widząc oddalający się statek