w lesie mieszanym
szepczą drzewa
o brzozie która się złamała
chcąc zatrzymać zamortyzować
lot - upadanie rannego ptaka

szepczą o drzewie Krzyża
co świętym się stało

o Krzyżu brzozowym
pośród poszycia leśnego
o czaszkach przedziurawionych
przestrzelonych ciałach
guziku z orzełkiem
sercach i mózgach jak skała

o tym szepczą co podczas wojen

że Ziemia nasza piękna
strojona kwiatami
ciągle chłonie krew ludzką
broczy ranami co zadaje człowiek
zwalczając człowieka

(a przecież na każdego
śmierć właściwa czeka)

szepty szumem niekiedy
prawie buntem
w ogromnym zdziwieniu
jakby krzyczą do nieba
unosząc konary

BOŻE WETKNIJ W CZŁOWIEKA POMYSŁ
NA BEZKRWAWE MIĘDZYLUDZKIE PLANY

szepty nad mogiłami
imiona nazwiska skradziono
a ciała spoczywają między korzeniami

mróz kwiaty układa
wiosna śpiewa hymny
zieleń porasta usypane wzgórki

nadzieją szepczą
na czyste spojrzenia na życie
aby nie zaistniał mord
jawnie ani skrycie

szepczą o tych co bez winy
bez grzechu bez plam na duszy
o tym że człowiek ma po to życie
aby życiu służył

rozszeptały się świerki jodły i modrzewie
lipy olchy buki i dęby
także inne

przyjmują treść szemrania
od górskich strumyków
rzek pojednania wody z ziemią
w klimacie gorącym zimnym
w buszu na równiku
kołyszą się szepty
na biegunach Ziemi-planety

przekazują prądami powietrza
aby Ziemię sercem powiększać