U bramy nieba toisz jak anioł,
aniołów orszak tron tobie zajął.
Puklerz i tarcza i miecz świetlisty
na nową drogę w żywot wieczysty.

Tam gdzie odwagi śmiertelnik nie ma,
tam dumnie z mieczem kroczy Jarema.
Stukot podków, skrzydeł szum -
w rebeliantów zdradny tłum.

Otruli cię wodzu niezwyciężony.
Ludzie dla ducha skrzydła kojarzą.
Jarema to symbol, posąg i rzeźba -
światło gdzie duch.

Boga, narodu Jarema nie dał pohańcom siec.
Jarema jest w ludzkich myślach, sumieniach.
Jarema jest blaskiem przy słońcach nieba -
Jarema w Boga objęciach syn.