jaki smutny ten wieczór trzeba będzie iść spać
na poczucie humoru księżyca nie liczyć
wprawdzie noc taka krótka bo to przecież nie styczeń
lecz nadzieja jak bańka mydlana już prysła

ucichł wiatr w jarzębinach i na jodeł szczytach
kończąc zdania od zawsze niedopowiedziane
separują się myśli szczelnym parawanem
mając po dziurki w nosie retorycznych pytań

czyżby pora odchodzeń chciała przyjść zbyt wcześnie
bez awizo cichaczem jakby po kryjomu
odbierając apetyt na bez i czereśnie
i na wszystko o którym każdemu wiadomo

spluwam pestką ostatnią /panie Boże przebacz/
... a bez pachnie pod sufit gwiaździstego nieba