jeszcze w śnie zanurzeni
skapujemy po kropli
w tę szarość przyzwyczajeń
ciągle nie przekonani
i wątpiący gdyż tak się
z pozoru nam wydaje

że na próżno to wszystko
i te gesty i słowa
bez sensu oraz wiary
i że życie nie po to
by się skraplać od nowa
wciąż żyjąc nie do pary

do snów nie chcemy wracać
gdy nad nami gęstnieje
ni to mgła ni to wieczór
rozpływamy się w obłok
kradnąc sobie nadzieje
licytacją swych przeczuć