gdy niebo spada na głowę
moce obracają słońce i księżyc
wokół mego serca
chowam się w najgłębszej jaskini
i odwracam oczy nawet od cieni
tańczących na ścianie

w kącie, po ciemku
uczę się tekstury skał,
jak badacz zimna,
klasyfikuję, kategoryzuję
aż kropelka z powierzchni
ogrzana przez słońce
znajduje mnie nawet tutajr30;

zamykam oczy
podnoszę ręce do góry,
"Spal mnie!!! Spal!!!"

ocieram czoło

żywcem pogrzebany,
może z mego grobu,
wybuchnie kiedyś strumień,
i urosną tam róże

i ta jedna,
z przetrąconą łodygą