spójrz ze mną na te promienie,
ale tak inaczej.
jakby były wierszem.
niech rażą bardziej,
niech uwolnią siłę.
tak żeby słońce
uderzyło swą intensywnością.

przemalujmy kolory
dołóżmy blasku
usuńmy grawitację i horyzont
dodajmy echo.

do tego drzewa wstrzyknijmy tyle wiosny
ile się tylko zmieści.
może trochę podkolorujmy.
i jeszcze unieśmy delikatnie
żeby oślepiło magią i polatało
ponad ziemią.

wymażmy rytm,
rozszerzmy odległości,
rozmyjmy kontury

pozwólmy płynąć.

a miłość...
a z miłością...
miłość...
nie, ją zostawmy tak jak jest.