Rzeko co pierwiastek życia niesiesz mój,
Ku bezkresnym Oceanom Zapomnienia...
Zanurzony będąc w Toniach Twych
niczym płód- czekam cudu Narodzenia...

Wietrze mój co do tańca wołasz
dywan pagórków zazieleniony...
Tchnij w moje skrzydła Oddech Twój-
Najwyższy Klejnocie Boleści Korony...

Lećmy tam, gdzie Tkacz Wielki,
Wtykając chmur białych piany,
snuje błękity ponad głowami...
...Ku Słońcu chcę lecieć w Twa miłość odziany.

Lecz później wróćmy nad Całuny Cieni
Co jak krew kapią pomiędzy chmurami...
Symfonią ptasich chórów zaśpiewam dla Ciebie-
Niech pieśń ta w świat idzie wszelkimi drogami...

A każda przeszkoda przestaje coś znaczyc,
Topiąć się w żywej Poświacie Radości...
Mieczem płonącym mej miłosci wielkiej
Rozdzieram na poły Kurtynę Ciemności...

A bielmo mych oczu zupełnie już martwych-
Opada wraz znią ku Nicości...


Serce znów życia rozpoczyna pląs-
Krwią dla mnie- dar Twojej miłości...




Rzeko...
... co pierwiastek życia niesiesz mój,
Ku bezkresnym Oceanom Zapomnienia...
Krwią dla mnie- dar Twojej miłości...




...Krwią dla mnie- dar Twojej miłości...